Jak znaleźć pracę sezonową na Islandii? Jakich zarobków należy się spodziewać? Czym jest kenitala? W poniższym tekście znajdziecie odpowiedzi na wiele pytań związanych z pracą na wyspie Wikingów. JAK ZNALEŹĆ PRACĘ NA ISLANDII I KIEDY ZACZĄĆ JEJ SZUKAĆ? Wiele zależy od tego, co chcecie robić. Jeśli szukacie pracy w hotelarstwie (sprzątanie, kelnerowanie, kuchnia itp.) najlepiej zacząć szukać w okolicy stycznia-lutego. To wtedy na stronach internetowych typu czy oraz specjalnych grupach na Facebooku (lista na dole strony) zaczynają pojawiać się ogłoszenia dotyczące pracy wakacyjnej. Najczęściej firmy zatrudniają pracowników od maja / czerwca do września (a nawet października). To właśnie w tych miesiącach na Islandii trwa tzw. high season. Inną opcją jest wysyłanie maili bezpośrednio do hoteli, guesthouse’ów, pensjonatów i innych tego typu placówek. Mnóstwo adresów e-mail znajdziecie na stronach typu czy Oczywiście im bardziej profesjonalne CV i większe doświadczenie w podobnej branży tym lepiej. Znajomość języka angielskiego (co najmniej w stopniu komunikatywnym) to w większości miejsc konieczność. Jeżeli myślicie o pracy na lotnisku (sprzątanie samolotów, przygotowywanie posiłków, sprawdzanie biletów itp.) musicie zacząć szukać jeszcze wcześniej. Icelandair prowadzi rekrutację w Polsce od października do grudnia, a kontrakty podpisuje się na maj-wrzesień (następnego roku). Jeśli jesteście zainteresowani polecam śledzić TEN FANPAGE (ogłoszenia zazwyczaj pojawiają się również na portalach typu Kolejną możliwością jest praca w gastronomii. Najczęściej pracownicy są poszukiwani „na już”, więc sytuacja ma się całkiem inaczej, niż w poprzednich przypadkach. Jeśli chcecie pracować na zmywaku, w kuchni lub jako kelnerzy możecie zaryzykować, przylecieć do Reykjaviku, załatwić sobie numer identyfikacyjny i roznieść CV osobiście po różnych knajpach w centrum i okolicy, a dodatkowo sprawdzać ogłoszenia na stronach internetowych. Oczywiście tego typu pracę również da się załatwić będąc jeszcze w Polsce, ale bardzo często menadżerowie, po otrzymaniu CV, od razu chcą się spotkać z potencjalnym pracownikiem. UWAGA! Nas i kilku innych znajomych spotkała nieprzyjemna sytuacja. W styczniu, po wysłaniu ok. 350 CV, znaleźliśmy pracę w hotelu w okolicy jeziora Mývatn (północ kraju). Mieliśmy sprzątać pokoje, pracować na recepcji oraz w restauracji. Wszystko było w porządku, utrzymywaliśmy kontakt z menadżerką, a w kwietniu kupiliśmy bilety lotnicze (na 3 czerwca). Nagle, na początku maja, dostaliśmy maila, że w tym roku nie mają za wielu rezerwacji i niestety nie mogą nas zatrudnić. Mieliśmy niecały miesiąc na znalezienie innej roboty i… udało się! Wylądowaliśmy w centrum Reykjaviku, na nieco gorszych warunkach (niższa stawka godzinowa, znacznie wyższa opłata za pokój i brak samochodu dla pracowników), za to nie mogliśmy sobie wyobrazić lepszego menadżera, niż nasz Haraldur. Poza tym w stolicy dużo więcej się dzieje. Także nigdy się nie poddawajcie! CZYM JEST KENNITALA I JAK JĄ DOSTAĆ? Numer identyfikacyjny Kennitala to praktycznie najważniejsza rzecz na Islandii, jeśli chodzi o wszelkiego rodzaju formalności. Bez niego nie istniejesz. Potrzebujesz go, by założyć konto w banku lub podpisać jakąkolwiek umowę. To taki polski numer PESEL, ale dostają go również osoby, które mieszkają na Islandii tymczasowo (i szukają zatrudnienia). My przylecieliśmy na wyspę i nie musieliśmy się o nic martwić, ponieważ mieliśmy dogadaną pracę w guesthouse’ie, który jednocześnie jest naszym miejscem zamieszkania. Kilka dni po przyjeździe poszliśmy z naszym szefem do urzędu, złożyliśmy specjalny wniosek o przyznanie numeru Kennitala i otrzymaliśmy go tydzień później (w międzyczasie normalnie pracowaliśmy). Inaczej wygląda sytuacja, gdy jedzie się na Islandię „w ciemno”. Szczegóły TUTAJ. ILE ZARABIA SIĘ NA ISLANDII? Najniższa krajowa to w chwili obecnej (6 września 2018 rok) 1603 ISK na godzinę (brutto). Gdy odejmie się od tego podatek (prawie 37%!), różnego rodzaju opłaty (związki zawodowe, emerytura itd. itp.) zostaje około 960 ISK na godzinę (netto). Co daje 32 PLN/h na rękę biorąc pod uwagę dzisiejszy kurs. Wyższe stawki obowiązują popołudniami i wieczorami (po godz. 17:00), w weekendy oraz za nadgodziny. Przykładowo, w restauracji, w której pracujemy od niedawna na zmiany wieczorne i weekendowe dostajemy odpowiednio 2120 oraz 2311 ISK/h (brutto) natomiast w guesthouse’ie w soboty i niedziele zarabiamy ponad 3000 ISK brutto na godzinę. Większość osób na stanowiskach typu kelner czy sprzątaczka zarabia najniższą krajową, jednak pracując ok. 40-50 godzin tygodniowo, bez większych problemów, można spodziewać się zarobków rzędu 8-10 tys zł miesięcznie (netto). W takim zacnym outficie robię burgery w mojej drugiej pracy 😀 ILE KOSZTUJE ŻYCIE NA ISLANDII? 8-10 tysięcy złotych brzmi dobrze, prawda? Pamiętajcie jednak, że koszty życia na Islandii są co najmniej 2-3-krotnie wyższe, niż w Polsce. Jeżeli polecicie do krainy lodu i ognia typowo zarobkowo oraz: wynajmiecie niedrogi pokój albo będziecie mieli pokój dla pracowników za friko, będziecie zwracać uwagę na to, co kupujecie (= szukanie promocji, kupowanie tego, co jest tanie, a nie tego, na co ma się ochotę, uprawianie freeganizmu; jednym słowem KOMBINOWANIE), ograniczycie imprezowanie, wychodzenie do knajp i kafejek do minimum, nie będziecie podróżować po wyspie co weekend (tylko znacznie rzadziej) jesteście w stanie naprawdę dużo oszczędzić. Natomiast, jeśli chcecie prowadzić tzw. normalnie życie (spotkania ze znajomymi, kino i inne rozrywki, restauracje, nieco bardziej wymyślne zakupy spożywcze, utrzymanie samochodu itp.) nie nastawiajcie się, że wrócicie do kraju po kilku miesiącach z milionami na koncie. W wielkim uogólnieniu: zaciskając pasa jestem w stanie odłożyć ok. 70-80% mojej miesięcznej wypłaty. Obstawiam, że gdybym funkcjonowała podobnie jak w Polsce odkładałabym maksymalnie 30%. Krótka historia dla zobrazowania sytuacji: na co dzień jestem osobą bardzo aktywną, mam mnóstwo znajomych, uwielbiam jeść na mieście, pić porządną kawę, chodzić do kina, trenować pole dance i mieć hybrydowy manicure. Dodatkowo, w prawie każdy weekend gdzieś wyjeżdżam albo wychodzę na imprezę. Na Islandii przez 3 miesiące obejrzałam 5 różnych seriali. Niektóre miały 7-8 sezonów, po 20-25 odcinków każdy. W kawiarni byłam 4 razy, w kinie 2, w restauracji raz i zdążyłam zapomnieć po co maluje się paznokcie 😛 Co oznacza, że większość wieczorów spędziłam pod kołdrą i coraz bardziej zakochiwałam się w Netflixie (oraz Alex z Orange is the new black czy Nealu z White collar hahaha). W międzyczasie zwiedzałam Islandię (łącznie jakieś 8 dni), pracowałam nad blogiem i urządzałam zdalnie mieszkanie w Katowicach. Chyba nie muszę dodawać, że za długo bym tak nie pociągnęła? Oczywiście są osoby, którym taki tryb życia odpowiada (praca – obiad – serial – sen – praca… i tak w kółko). Ja zdecydowanie do nich nie należę. Oczywiście sytuacja wygląda całkiem inaczej, jeśli znajdzie się lepiej płatną pracę. Przykładowo Damian, który prowadzi bloga Nasz mały świat wraz ze swoją żoną Demi, jest informatykiem i pracuje w zawodzie. Mieszkają w Reykjaviku od ponad 2 lat i niedawno urodził im się synek. Zajrzyjcie na ich bloga i kanał na YouTube’ie, jeśli myślicie o przeprowadzce na Islandię na stałe. PRZYKŁADOWE CENY NA ISLANDII Dzisiejszy kurs: 300 ISK = 10 PLN wynajem małego pokoju w Reykjaviku (dla 1-2 os.) – od ISK (plus kaucja w wysokości miesięcznego czynszu; dużo osób mówi, że w stolicy trudniej znaleźć pokój, niż pracę – miejcie to na uwadze) bilet autobusowy – 430 ISK mleko – ok. 160 ISK jajka 12 szt. – ok. 600 ISK kilogram ryżu – ok. 300 ISK kilogram pomidorów – ok. 450 ISK chleb tostowy – ok. 250 ISK smaczny chleb – 500-1000 ISK kilogram piersi z kurczaka – ok. 2000 ISK (w sklepie Netto często są promocje i można dorwać mięso lub ryby 30-70% taniej) cappuccino w kawiarni – ok. 500 ISK pizza w restauracji – ok. 2000 ISK bilet do kina – 1500 ISK (w niektóre dni są promocje 2 bilety w cenie 1) paczka papierosów – 1300 ISK piwo w knajpie – od 500 ISK (najczęściej ok. 1000 ISK) Więcej cen znajdziecie TUTAJ. WADY I ZALETY ŻYCIA NA ISLANDII Może zacznijmy od zalet: dobre zarobki, zachwycające widoki, zorza polarna, czyste powietrze, pyszna woda w kranie, wyluzowani i bardzo tolerancyjni mieszkańcy, pyszne ryby, spokojne życie oraz bliski kontakt z naturą. Wady? Tragiczna pogoda (ciągle pada albo wieje, ewentualnie pada i wieje, a 16 stopni w środku lata to powód do ogromnej radości), wysokie ceny, problemy z wynajmem mieszkań i pokojów (szczególnie w stolicy), zbyt wyluzowani mieszkańcy, noc polarna (zimą słońce wychodzi na ok. 4h i nawet wtedy nie jest w 100% jasno, brr!), mniej smaczne jedzenie, niż w Polsce (szczególnie warzywa, owoce i chleb), odseparowanie od innych krajów (wszędzie trzeba latać samolotem). Podsumowując: dla mnie Islandia to idealny kraj na kilkumiesięczną pracę sezonową (najlepiej w okresie wakacyjnym, kiedy pogoda jest znośna – powiedzmy…). Przylecieć, z(a)robić swoje, zachwycić się różnorodnym i pięknym krajobrazem, wrócić do domu (albo zacząć podróż dookoła świata). Wiem jednak, że są osoby, które całkowicie się tu odnalazły. Przyleciały na kilka tygodni czy miesięcy, a zostały wiele lat albo całe życie (niektórzy Polacy mieszkają tu od kilkunastu lat). Mnie pogoda odstrasza i za bardzo tęsknię za rodziną oraz przyjaciółmi. PRACA SEZONOWA NA ISLANDII – GRUPY NA FACEBOOKU Oto lista najpopularniejszych grup na Facebooku, na których pojawiają się ogłoszenia o pracę: Störf í ferðaþjónustu / Jobs in Tourism – Iceland Praca – Islandia Work in Iceland – jobs availible or looking for job Szukam, dam pracę, Islandia Jobs in Iceland Work in Iceland – jobs availible or looking for job Mam nadzieję, że trochę rozjaśniłam temat pracy sezonowej na Islandii. Jeśli macie jakiekolwiek pytania – piszcie śmiało, najlepiej w komentarzu pod tym tekstem. Planujecie zagraniczny wyjazd zarobkowy? A może macie go już za sobą? Czekam na Wasze historie! … Podobał Wam się wpis? Bądźcie na bieżąco, śledząc gadulcowego FANPAGE’A oraz INSTAGRAM. Zachęcam również do zapisania się do NEWSLETTERA (co 2-3 tygodnie wysyłam osobiste listy, z niepublikowanymi wcześniej informacjami i zdjęciami), subskrybowania naszego KANAŁU NA YOUTUBE oraz pozostawienia komentarza pod wpisem. To bardzo mobilizuje do dalszej pracy nad blogiem. Z góry dziękuję!

Mogą być Państwo zaskoczeni jak kształtują się poziomy wysokości emerytur w krajach Unii Europejskiej. Najniższa i najwyższa emerytura w państwach członkowskich to kilkukrotna różnica. Wysokość emerytury w Danii wielokrotnie przekracza wysokość emerytury np. na Węgrzech. Emerytury w UE są - jak wszędzie indziej - uzależnione od wysokości zarobków w poszczególnych państwach. Polska na tle liderów pod tym względem wypada dość słabo. Powiemy o wysokości emerytur w całej UE. Średnia emerytura w Polsce i w krajach Unii Europejskiej – ile wynosi? Średnia emerytura w Polsce, w roku 2021, wynosiła nieco ponad 2500 PLN. Biorąc pod uwagę wskaźniki pokazujące koszty życia, ze średniej emerytury w Polsce można “wyżyć”, lecz - jeśli nie mamy dodatkowych źródeł dochodów - będzie to życie tylko nieznacznie przekraczające próg ubóstwa. Jednakże - trzymając się tego czynnika - można by powiedzieć, że polski emeryt jest w lepszej sytuacji niż emeryt irlandzki czy holenderski, ponieważ w tych krajach po odjęciu kosztów życia emerytura wydaje się niższa, choć netto jest ona znacznie wyższa. Ale takie twierdzenie byłoby nieuprawione, ponieważ np. Holendrzy odkładają “na stare lata” znacznie więcej z pensji niż Polacy. Wysokość średniej emerytury w Niemczech czy Hiszpanii (średnie emerytury w Unii Europejskiej) - przekracza ponad dwukrotnie ten wskaźnik w Polsce i wynosi około 6500 PLN (w przeliczeniu na złotówki). Ponadto, gdy wyliczymy koszty życia w tych krajach, okazuje się, że emerytura (przy założeniu, że jest jedynym źródłem dochodu), wystarcza na więcej i na dłużej starcza. Prawdziwymi lokomotywami w UE pod względem emerytur są Dania, Austria i Francja, w których to krajach emeryci netto otrzymują od państwa średni ponad 7500 PLN (w przeliczeniu na złotówki). Przeciętny poziom jak na normy europejskie prezentują takie kraje jak Szwecja czy Finlandia, gdzie wysokość emerytury netto wynosi ponad 5000 PLN w przeliczeniu. W najgorszej sytuacji są kraje nadbałtyckie i Grecja, gdzie średnia emerytura nie pokrywa kosztów życia. Gdzie w Unii Europejskiej najszybciej otrzymuje się emeryturę? W zdecydowanej większości państw UE wiek emerytalny dla kobiet i mężczyzn jest taki sam. Wśród nielicznych wyjątków znajduje się również Polska, w której wiek emerytalny dla kobiet jest niższy od wieku emerytalnego dla mężczyzn o całe pięć lat. Poza tym w Polsce otrzymujemy emeryturę relatywnie szybko (abstrahujemy teraz od jej wysokości). Tak niski wiek emerytalny jak w Polsce występuje jeszcze tylko w Austrii i w Czechach (60 lat dla kobiet i 65 lub 63 dla mężczyzn). Większość krajów UE przewiduje możliwość uzyskania emerytury w wieku 65 lat zarówno dla kobiet i mężczyzn. Ciekawi następujący fakt: zarówno Grecja (gdzie emerytury należą do najniższych) jak i Islandia (najwyższe emerytury) - mają podobne rozwiązania, które pozwalają przejść na emeryturę kobietom i mężczyznom w późnym wieku 67 lat. Tłumaczyć to należy następująco: Grecja była zmuszona po kryzysie ekonomicznym podwyższyć wiek emerytalny (więcej “rąk do pracy”), natomiast emerytury na Islandii mogą być tak wysokie, ponieważ Islandczycy pracują dość długo. Poza tymi dwoma krajami najpóźniej otrzymuje się emerytury w Irlandii, Holandii i Portugalii - tam wiek emerytalny (znów: taki sam dla kobiet i mężczyzn) przekracza 65 lat. Najwyższa i najniższa emerytura w krajach Unii Europejskiej Najniższe emerytury w UE wypłacane są przez kraje nadbałtyckie: Litwę, Łotwę i Estonię. Węgrzy także zaliczają się do krajów, gdzie występują najniższe emerytury w Unii Europejskiej. Większej różnicy nie czynią także emerytury w Czechach, na Słowacji, w Polsce i Portugalii. W wymienionych do tej pory krajach emerytury należą do najniższych w całej Unii. Ale zaraz potem mamy wielki skok w wysokości emerytur, który zapoczątkowuje Irlandia. Pozostałe kraje Unii Europejskiej mają już znacznie wyższe emerytury. Holandia, Hiszpania, Szwecja, Włochy - te kraje należą do państw wypłacających swoim obywatelom bardzo przyzwoite emerytury na poziomie mniej więcej średniej europejskiej. Wysokość emerytury w Niemczech możemy potraktować jako nieco przekraczającą przeciętną europejską emeryturę. Natomiast wysokość emerytury w Danii na wykresach graficznych państw według wysokości emerytur, jest już zapoczątkowaniem listy krajów o najwyższej emeryturze w UE. W samej czołówce znajdują się Austria i Dania. Biorąc pod uwagę wszystkie czynniki, najwyższe emerytury w UE są wypłacane na Islandii. Należy wyraźnie przy tym zaznaczyć, że kraje z najniższymi emeryturami (w tym Polska) różnią się pod względem ich wysokości z najwyżej notowanymi krajami Unii Europejskiej nawet pięciokrotnie. Np. wysokość emerytury w Danii jest kilkukrotnie wyższa niż na Węgrzech, na Litwie, czy w Polsce, czyli w krajach, które mają emerytury najniższe. Jakkolwiek liderzy (Islandia, Francja, Włochy) już nie tak bardzo różnią się od krajów ze średnią emeryturą, których przykładem może być wysokość emerytury w Niemczech. Różnią się znacznie tylko od krajów z najniższymi emeryturami. Wysokość emerytur w Unii Europejskiej podlega we wszystkich państwach członkowskich uniwersalnym regułom ekonomii (zatem też odpowiedzialnej polityki świadczeń społecznych) - tam, gdzie wyższe są zarobki, tam też wyższe są emerytury. Wysokość emerytury w państwach Unii Europejskiej Prawdziwa jest zasada, że im dłużej pracujemy, tym wyższa będzie nasza emerytura. Każdy ekonomista bez wyjątku uzna to znane twierdzenie: “bogactwo narodów bierze się z pracy”. Ale na wysokość emerytury wpływają także inne czynniki. Takie kraje jak Szwecja czy Finlandia oferują swoim obywatelom emerytury na poziomie średniej europejskiej, ale np. fiński emeryt nie musi wydawać wiele pieniędzy ze swojej emerytury, ponieważ jest objęty licznymi programami przeznaczonymi specjalnie dla seniorów. Polska ma niski wiek emerytalny, a jednocześnie Polacy żyją krócej w porównaniu z obywatelami innych krajów. To już jest kwestia opieki zdrowotnej dla ludzi po 65 roku życia. Włochy postanowiły podnieść wiek emerytalny - i tym samym zwiększyć wysokość emerytur - gdyż obywatele tego kraju żyją długo. Liczy się też tzw. współczynnik “stopy zastąpienia”, czyli wyliczenia mówiące nam w jakim zakresie emerytura zastąpi nam zarobki z czasów, gdy byliśmy aktywni zawodowo. Okazuje się, że wysokie emerytury na Islandii mają małą stopę zastąpienia (choć są tam tak wysokie, że islandzki emeryt raczej będzie mógł żyć dostatnio). W Polsce stopa zastąpienia wynosi 0,6, a więc tyle z wypracowanego w życiu zawodowym kapitału otrzyma przeciętny polski emeryt. Pamiętajmy również, że emerytury wypłacane są przez państwa i stanowią pozycję w ich budżetach - w Polsce przeznacza się relatywnie dużo środków budżetowych na emerytury. Jakość życia emeryta - bo o to głównie tutaj chodzi - wynika także z kosztów życia w danym państwie, bez względu na wysokość emerytury. Nawet niskie emerytury przy niskich kosztach życia i zagwarantowaniu dodatkowych usług dla emerytów - nie są straszne. Problem zaczyna się wtedy, gdy wiek emerytalny jest niski, więc na rynku pracy nie ma wielu osób wpłacających na poczet PKB, a koszty życia są wysokie i usługi publiczne dla seniorów pozostawiają wiele do życzenia.

365,3 tys. osób pobierało emeryturę nowosystemową z ZUS w wysokości niższej niż najniższa emerytura (tzw. emeryturę głodową) na koniec grudnia 2022 r. To ponad 15 razy więcej niż w grudniu 2011 r., kiedy taką emeryturę pobierało – 23,9 tys. (wzrost o 341,4 tys. osób) i prawie 5 razy więcej niż w grudniu 2015 r., kiedy taką

Pracując za granicą nie powinniśmy myśleć tylko o obecnych zarobkach. Także o tym, co z tego będziemy mieli na starość. A dokładniej rzecz biorąc - jak to w przyszłości przełoży się na wysokość emerytury. Innymi słowy - warto zorientować się, czy każdy rok pracy w którymś z krajów Unii Europejskiej będzie miał na to wpływ. Ranking uczelni wyższychRanking uczelni wyższych (Nestle). Lubię, więc studiuję...Zmiana od 1 majaKup Gazetę Pomorską przez SMSKup Gazetę Pomorską przez SMS - kliknijNie w każdym przypadku do wyliczenia wysokości emerytury zostaną doliczone lata pracy w kraju członkowskim Unii temu weszły w życie zmienione przepisy dotyczące koordynacji systemów ubezpieczeń społecznych. Dotyczą one krajów Unii Europejskiej oraz Norwegii, Islandii, Lichtensteinu i Szwajcarii. Zasadnicza zmiana to taka, że ZUS, wypłacając emerytury ze zreformowanego systemu, nie bierze pod uwagę lat pracy w krajach Unii. Policzy je tylko wtedy, go do ustalenia uprawnień znaczenie będzie miał staż ubezpieczeniowy. Wynika to z tego, że od dnia 1 stycznia 2009 r. ZUS rozpoczął realizację przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych dotyczących emerytur z systemu zreformowanego oraz postanowień nowego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, które weszło w życie 1 maja 2010 r. Nie zawsze policząW państwach unijnych przy ustalaniu praw do emerytury i renty oraz jej wysokości obowiązuje zasada sumowania okresów ubezpieczenia (lub zamieszkiwania - w zależności od obowiązujących przepisów), o ile jest to konieczne do uzyskania uprawnień do świadczenia. Jeżeli do uzyskania prawa do emerytury w danym państwie członkowskim konieczne jest uwzględnienie zagranicznych okresów ubezpieczenia/zamieszkania to emeryturę oblicza się w wysokości proporcjonalnej do okresu ubezpieczenia w danym kraju. Zgodnie nie ze zmianami, które weszły w życie 1 maja tego roku, państwa unijne posiadające systemy emerytalne przewidujące świadczenia, w odniesieniu do których wymiar okresów ubezpieczenia lub zamieszkania nie ma znaczenia dla ich ustalenia nie obliczają świadczeń w wysokości proporcjonalnej - o ile te systemy zostały wpisane w załączniku VIII do rozporządzenia nr 883/2004. Polska zastrzegła sobie, że nie będzie obliczała świadczenia proporcjonalnego w odniesieniu do emerytur przysługujących z systemu zdefiniowanej składki tj. emerytur wypłacanych ze zreformowanego systemu, czyli zależnych od stanu konta w ZUS. W pełni takie emerytury płacone będą od 2014 roku. Przejściowo, w latach 2009-2013 obliczane są emerytury mieszane: częściowo według starych, częściowo według nowych zasad. Z racji kalendarza dotyczy to kobiet urodzonych w latach 1949-1953, które przechodzą na emeryturę po osiągnięciu wieku 60 lat. Niska emerytura może być wyższaPrzykład IAnna urodzona w październiku 1950 roku, w Polsce przepracowała 17 lat, od 2004 do teraz - w Irlandii. Nie zapisała się do OFE. O ile nie zdecyduje się na wcześniejszą emeryturę (musi to zrobić przed ukończeniem 60 lat), ZUS ustali jej świadczenie na podstawie nowych przepisów. Pani Anna może mieć obliczoną emeryturę tzw. "mieszaną" tj. w części na podstawie art. 53 ustawy emerytalnej ("stare" zasady) oraz w części na podstawie art. 26 ustawy emerytalnej ("nowe" zasady). W 2010 roku będzie to 70 proc. liczone z uwzględnieniem stażu i zarobków (potocznie mówiąc "po staremu"), a 30 proc. z kapitału początkowego i składek na koncie w ZUS. W jej przypadku będą to tylko składki za lata 1999 - 2004, bowiem ubezpieczenie płacone na wyspie nie powiększało stanu konta w ZUS. W obliczaniu 70 proc. świadczenia (części uzależnionej od długości okresów ubezpieczenia) ZUS może uwzględnić zarówno pracę w Polsce, jak i w Irlandii. Dzięki temu Anna będzie miała policzone 23 lata ubezpieczenia (17 +6), ale polska emerytura będzie odpowiadała stosunkowi polskich okresów ubezpieczenia (17 lat) do sumy wszystkich okresów ubezpieczenia (23 lata).Dla kogo zmiany mają znaczenie? Przede wszystkim dla osób młodych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 r. Pracownicy w średnim wieku, którzy mają kilkanaście lat ubezpieczenia w Polsce, a pozostałe w kraju unijnym, nie dostaną już w Polsce proporcjonalnej emerytury. Otrzymają tylko świadczenie wyliczone z sumy kapitału początkowego i składek zapisanych na indywidualnym koncie, podzielonej przez dalsze trwanie życia. UWAGA! W ich przypadku będą jednak sytuacje, gdy ZUS zsumuje okresy ubezpieczenia w krajach unijnych. Zrobi to wtedy, gdy wyliczona emerytura będzie niższa niż obowiązująca najniższa emerytura. Takie osoby otrzymają dopłatę do wysokości najniższego świadczenia, jeśli okres ubezpieczenia emerytalnego wyniesie w sumie 20 lat (kobiety) lub 25 lat (mężczyźni), a suma świadczeń polskich i zagranicznych nie przekracza kwoty najniższej polskiej emerytury. Pokazujemy to w przykładzie II. Pracownicy urodzeni po 1968 roku będą mieli ustaloną emeryturę na podstawie kapitału początkowego oraz składek odprowadzonych do ZUS i OFE. W przypadku osób które były ubezpieczone w Polsce wyłącznie po r. emerytura z ZUS będzie ustalona w oparciu o składki na ubezpieczenie emerytalne zgromadzone na koncie ubezpieczonego. Jeśli przepracują w Polsce np. 7 lat, to tylko z opłaconych w tym czasie składek dostaną świadczenie. Kiedy liczy się stażPrzykład IIAleksandra urodzona w 1949 roku, mieszka w Polsce, ma tu 12 lat ubezpieczenia emerytalnego. W Austrii tez ma 12 lat. ZUS w Polsce obliczył jej emeryturę na nowych zasadach, której wysokość była niższa od obowiązującej minimalnej. Ponieważ jednak w sumie Aleksandra ma 24 letni staż pracy (12+12) ZUS ustali jej wysokość emerytury w taki sposób, aby suma emerytury z ZUS i emerytury austriackiej nie była niższa od kwoty obowiązującej najniższej polskiej jednak świadczenia, do których prawo daje odpowiedni staż. To: emerytura dla ubezpieczonych urodzonych przed dniem 1 stycznia 1949 r., emerytura dla niektórych ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 r., a przed dniem 1 stycznia 1969 r., renta z tytułu niezdolności do pracy, renta rodzinna po osobach uprawnionych do świadczeń na "starych" zasadach i emerytura podwyższona do kwoty najniższej emerytury. Polskie przepisy dotyczące prawa do renty i jej wysokości nie zostały zmienione. W tym przypadku - jeżeli jest to konieczne ustalając prawo do renty ZUS zsumuje wszystkie okresy podlegania ubezpieczeniu w poszczególnych krajach UE. Podobnie lata pracy w państwach członkowskich sumuje się, gdy ustala się podwyższenie emerytury do kwoty najniższej emerytury. Kogo obejmują przepisyGdzie obowiązują przepisy o koordynacji- w 27 państwach członkowskich Unii Europejskiej (Austria, Belgia, Bułgaria, Cypr, Czechy, Dania, Estonia, Finlandia, Francja, Grecja, Hiszpania, Holandia, Irlandia, Litwa, Luksemburg, Łotwa, Malta, Niemcy, Polska, Portugalia, Rumunia, Słowacja, Słowenia, Szwecja, Węgry, Wielka Brytania, Włochy) - w państwach Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG), niebędących członkami UE: Islandii, Lichtensteinie, Norwegii - SzwajcariiPrzepisy o koordynacji zabezpieczenia społecznego obejmują osoby wykonujące działalność zawodową (zatrudnienie na etacie, praca na własny rachunek, umowa agencyjna, na zlecenie, artystów, twórców, wykonujących wolny zawód), a także osoby, które nie są już aktywne zawodowo, ale podlegały ubezpieczeniu społecznemu na terenie jednego z tych państw. Ustalanie uprawnień do polskich emerytur i rent z zastosowaniem przepisów o koordynacji obejmuje:- osoby mieszkające w którymś z państw wyżej wymienionych, a posiadające polskie okresy ubezpieczenia społecznego- osoby, które bez względu na miejsce zamieszkania posiadają i polskie, i inne (w krajach członkowskich) okresy ubezpieczenia- członków rodzin tych osób- osoby pozostałe przy życiu po wymienionych wyżej osobach (np. małżonek, dzieci). O świadczenia emerytalno-rentowe można ubiegać się w każdym z państw, w których podlegało się ubezpieczeniom społecznym, choć z reguły dokumenty składa się w kraju, w którym się kto pracował w różnych państwach UE może więc uzyskać emeryturę w każdym z tych państw, o ile spełni obowiązujące w nich warunki. Gdzie składać wnioskiWniosek o emeryturę można złożyć w dowolnym kraju członkowskim, w którym było się ubezpieczonym, ale zasadą jest, że składa się w kraju zamieszkania. Dokumenty można dostarczyć do najbliższej jednostki ZUS, albo od razu do właściwego oddziału. Tylko kilka zajmuje się świadczeniami z systemu koordynacji. I tak osoby posiadające wyłącznie polskie okresy ubezpieczenia zamieszkałe w niżej wymienionych państwach lub posiadające polskie i zagraniczne okresy ubezpieczenia ostatnio przebyte: - na Cyprze, Malcie, w Grecji, Hiszpanii, Portugalii i Włoszech - wnioski składają w I oddziale ZUS w Łodzi- w Czechach i na Słowacji - w oddziale ZUS w Nowym Sączu- w Austrii, Liechtensteinie, Słowenii, na Węgrzech lub w Szwajcarii - w oddziale ZUS w Nowym Sączu z siedzibą w Tarnowie- w Niemczech - w oddziale ZUS w Opolu- w Danii, Estonii, Finlandii, Norwegii, Szwecji, na Islandii, Litwie, Łotwie - w oddziale ZUS w Szczecinie- w Belgii, Bułgarii, Francji, Holandii, Irlandii, Luksemburgu, Rumunii, Wielkiej Brytanii - w I oddział ZUS w Warszawie. Gdzie szukać przepisówNowe rozporządzenia dotyczące koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, które weszły w życie 1 maja 2010 r. obowiązują w odniesieniu do państw członkowskich Unii miejsce rozporządzeń 1408/71 i 574/72 obowiązują: rozporządzenie Rady i Parlamentu Europejskiego (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (nowe rozporządzenie podstawowe, opublikowane w Dzienniku Urzędowym L 166 oraz rozporządzenie Rady i Parlamentu Europejskiego nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (nowe rozporządzenie wykonawcze) - Dziennik Urzędowy L 284/1, Treści tych dokumentów można znaleźć na stronie Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej ( w zakładce Koordynacja Systemów Zabezpieczenia Społecznego. W odniesieniu do państw należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego nie będących członkami UE tj. Islandii, Liechtensteinu i Norwegii oraz w odniesieniu do Szwajcarii nadal obowiązują: Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie i Rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 z 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie. Szczegółowe informacje dotyczące zmian w przepisach o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego zamieszczone są na stronie: ile dostaniesz tam, gdzie pracowałeśPracując w którymś z krajów unijnych powinniśmy koniecznie dowiedzieć się, jakie obowiązują tam przepisy emerytalne, czy po kilku latach pracy nabędziemy prawo do emerytury w danym ofertyMateriały promocyjne partnera

Աճ ηխ μ
1. Еճуλиջулա οц ሹσи
2. Ектиротуη ጏешитትριፋև иле
Ձ аγեηукጳፎէч
У аղէχυሂէር мիваዣቮጨխκ

^{W marcu 2023 roku podwyżka wyniosła aż 14,8 proc. Ma to związek z wysoką inflacją. Po podwyżce z marca 2023 roku najniższa emerytura wzrosła do 1588,44 zł brutto, czyli 1445,48 zł netto .}

Polski system emerytalny spada w ważnym rankingu. Są tam czynniki "zagrażające niewypłacalnością" 19 listopada 2020, 14:23. 2 min czytania Polska znalazła się na 25. miejscu - z 39 krajów - w rankingu systemów emerytalnych firmy doradczej Mercer. W 2020 r. nasz kraj spadł o kilka pozycji, zmniejszyła się również ocena punktowa dla Polski. "Tegoroczna ocena stanowi potwierdzenie raczej negatywnej opinii nt. realizowanych w Polsce zmian, w żadnym lub niewielkim jedynie stopniu rekompensowanych pozytywnym wpływem reformy PPK" - napisano w raporcie. W polskim systemie emerytalnym są ryzyka i braki, które zagrażają mu "niewypłacalnością systemu", jeśli nie zostaną wyeliminowane | Foto: Marek Bazak / East News Polska w 2020 r. spadła o cztery miejsca w rankingu "Global Pension Index" firmy Mercer - na 25. lokatę z 21. Ocena rodzimego systemu emerytalnego była o 2,7 pkt. niższa niż przed rokiem - ostatecznie uzyskaliśmy 54,7 pkt., "znacznie poniżej średniej dla badanej grupy" (59,7 pkt). Wynik poniżej średniej utrzymuje się, jak podkreśla Mercer, już trzeci rok z rzędu. Warto przy tym dodać, że w 2018 r. spadliśmy o 5 miejsc, a w 2019 r. awansowaliśmy o trzy. W ostatecznym rozrachunku więc, Polska w rankingu osiągnęła najniższe miejsce od czterech lat. Zobacz też: Wydolność systemu emerytalnego jest najgorsza od czterech lat. Pojawia się jednak nadzieja Polski system emerytalny w dół w globalnym rankingu. Powód to obniżka wieku emerytalnego Jak wyjaśniono w raporcie, "tegoroczna ocena stanowi potwierdzenie raczej negatywnej opinii nt. realizowanych w Polsce zmian, w żadnym lub niewielkim jedynie stopniu rekompensowanych pozytywnym wpływem reformy PPK": Trudno mieć nadzieję że planowana na przyszły rok ostateczna likwidacja otwartych funduszy emerytalnych (OFE) nie spowoduje dalszych, istotnych spadków. Mogłoby się tak stać, pod warunkiem, że zrobione to zostanie wg rządowego pomysłu i większość „dokona” transferu środków z OFE do IKE. No i na koniec – najwyżej oceniony kraj (Holandia) uzyskał ponad dwa razy więcej punktów, niż kraj najgorszy (Tajlandia). Różnice są znaczące, a grupa krajów najwyżej ocenianych to wciąż w dużej części „bogata stara Europa”. Polska aspiruje do tej grupy. Niestety, od wielu lat nasze aspiracje nie znajdują potwierdzenia w liczbach, a różnice w stosunku do najlepszych systemów, i także do średniej oceny, wciąż rosną. Czytaj także w BUSINESS INSIDER Polska znajduje się więc w piątej kategorii z siedmiostopniowej skali. W naszym systemie emerytalnym są zarówno dobre cechy, jak i "istotne braki i ryzyka", które - jeśli nie zostaną wyeliminowane - "zagrażają niewypłacalnością systemu". Mercer w raporcie podkreśla, iż reforma PPK miała wpłynąć na lepszą ocenę Polski, ale "tak się nie stało", choć programy mają potencjał do polepszenia naszej pozycji w rankingu: Zarówno dotychczasowe efekty reformy PPK, jak i dodatkowe wypłaty (13,14-ta emerytura) zostały „przykryte”, przez negatywnie ocenione prognozy dot. przyszłych emerytur (rekordowe tempo spadku do 2060, a prognozowane stopy zastąpienia zaliczone do najniższych wśród krajów OECD). Z drugiej strony wciąż wierzymy, że rozwój PPK, rozumiany jako wyższa partycypacja i wzrost wartości aktywów z potencjałem wzrostu, wpłyną w przyszłości na lepszą ocenę Polski. Mercer w raporcie umieścił również kilka rekomendacji dla polskiego systemu emerytalnego. Wśród nich są: Podniesienie wieku emerytalnego, tak, aby uwzględniał rosnącą w ostatnich latach oczekiwaną długość życia Polaków (jest to nowa rekomendacja, skutkiem obniżenia wieku emerytalnego przez rząd PiS); Podniesienie poziomu minimalnych emerytur i publicznego wsparcia najbiedniejszych emerytów Stymulowanie zwiększenia poziomu oszczędności gospodarstw domowych Dalsze upowszechnianie dobrowolnych,kapitałowych elementów systemu (PPE, PPK, IKE, IKZE) Zwiększenie poziomu aktywności zawodowej społeczeństwa, szczególnie osób w wieku starszym (55+). W raporcie zaznaczono, że obecna pozycja to wypadkowa "niezwykle niskich wartości przyszłych stóp zastąpienia", czyli prognoz wysokości emerytur na 2060 r. "Płacimy wysoką cenę za obniżenie wieku emerytalnego, ubytek z rynku pracy osób starszych, niskie minimalne emerytury i wiele elementów, które negatywnie wpływają na poziom, stabilność i integralność naszego systemu emerytalnego" - zaznacza Mercer.

Z niemal stuprocentową pewnością najniższa emerytura wzrośnie od marca 2023 r. do kwoty ponad 1 500 zł. Wiadomo też, że poza gwarantowaną już przez ustawę trzynastą emeryturą seniorzy dostaną także czternastkę – deklarowali to minister Marzena Maląg i prezes PiS Jarosław Kaczyński.

Islandzki system emerytalny został oceniony jako najlepszy na świecie ze względu na bardzo niskie obciążenia dla budżetu państwa, a także wysoką stopę Wydatki Islandii na finansowanie systemu emerytalnego są najniższe w całej Unii Europejskiej – stanowią jedynie 2 proc. PKB. Dla porównania najdroższy system emerytalny mają Włochy i Grecja (ponad 15 proc. PKB). Natomiast Polska wydaje co roku na opłacanie świadczeń emerytalnych i rentowych równowartość 12 proc. PKB, czyli 6 razy więcej niż w kontakcie! Prosto na Twojego maila będziemy wysyłać skrót najważniejszych informacji ze świata finansów, powiadomienia o nowościach rynkowych, najnowsze oceny i raporty oraz codzienne notowania wybranych przez Ciebie funduszy inwestycyjnych. Przeczytaj także: Polski system emerytalny oceniony na tróję Jak Islandia pogodziła bardzo dobre warunki życia na emeryturze z niskimi wydatkami państwa? Najniższe w Europie koszty oferowania państwowych emerytur wynikają z tego, że obowiązkowy system emerytalny składa się z dwóch filarów: I filar - świadczenia finansowanego z budżetu (z bieżących podatków), II filar - emerytury finansowanej ze składek pracodawcy i pracownika. Unikatową cechą systemu emerytalnego w Islandii jest to, że oba filary działają na zasadzie naczyń połączonych: im wyższe świadczenie ma być wypłacane z II filaru (dodatkowe dochody), tym mniejsze będzie dofinansowanie emerytury z budżetu. Prawo do emerytury podstawowej zależy od okresu zamieszkiwania w Islandii, gdy spełnia się dwa warunki – okres zamieszkiwania w Islandii nie krótszy niż 3 lata i dodatkowo trzeba mieszkać w Islandii w okresie pobierania świadczenia. Ustawowy wiek emerytalny jest jednym z najwyższych w Europie i wynosi 67 lat; o emeryturę w niepełnej wysokości można się ubiegać od 65 roku życia. Przyszły emeryt na krótko przed osiągnięciem wieku emerytalnego otrzymuje formularz do wypełnienia z Zakładu Ubezpieczeń Emerytalnych (Tryggingastofnun). W tym formularzu musi wskazać wszelkie inne źródła dochodów na emeryturze, w tym wysokość świadczenia, jakie będzie otrzymywał z obowiązkowego funduszu emerytalnego (II filaru). Emerytura podstawowa Wskazanie dodatkowych dochodów jest konieczne, ponieważ emerytura z I filara dzieli się na dwie części: emeryturę podstawową (grunnhfeyrir) oraz kwotę zależną od dochodów (tekjutrygging). Wszyscy, którym emerytura przysługuje, mają prawo do emerytury podstawowej oraz do emerytury zależnej od dochodu, przy czym im wyższe będzie świadczenie wypłacane z systemu kapitałowego (z II filara), tym niższa będzie kwota przyznana przez ZUS w ramach dodatku zależnego od dodatkowego dochodu (tekjutrygging). Opłaca się pracować dłużej Mieszkaniec Islandii może odroczyć moment przejścia na emeryturę aż do 72 roku życia. W takim przypadku jego emerytura wypłacana z I filaru będzie rosła o 0,5% miesięcznie. Natomiast marynarze, którzy przepracowali na morzu 25 lat, mogą ubiegać się o pełną emeryturę już po ukończeniu 60 roku życia. Obowiązkowe fundusze emerytalne II filar działa na podobnej zasadzie jak polskie otwarte fundusze emerytalne, przy czym wysokość wpłat jest znacznie wyższa niż w Polsce: stanowi 12 proc. wynagrodzenia pracownika, z czego 8 proc. jest finansowane przez pracodawcę, a 4 proc. przez pracownika. W niektórych branżach oraz w sferze budżetowej wpłaty pracodawcy są wyższe niż 8 proc. Pomimo że fundusze inwestują składki na rynku kapitałowym (w obligacje i akcje), emerytura jest wypłacana w systemie hybrydowym: dożywotnie świadczenie nie może być niższe niż 56 proc. ostatnich zarobków przy 40 latach opłacania składek (element systemu o zdefiniowanym świadczeniu), ale może być wyższa – jeżeli fundusz osiągnął odpowiednio wyższą stopę zwrotu uwzględniającą transfery zysków na zapewnienie emerytury obliczanej według zdefiniowanego świadczenia (element systemu o zdefiniowanej składce). Fundusze oferowane dla pracowników w sferze budżetowej działają według schematu o zdefiniowanym świadczeniu. Fundusze emerytalne II filara powstały w Islandii w 1980 roku, czyli najstarsi uczestnicy mają już wypłacane pełne emerytury (uwzględniające 40 lat oszczędzania). III filar podobny do PPK Trzeci filar działa bardzo podobnie do rodzimych PPK: składki są finansowane zarówno przez pracodawcę i pracownika po takiej samej wysokości – po 2 proc. wynagrodzenia, przy czym oferowanie III filaru jest w pełni dobrowolne dla pracodawcy. Aktywa islandzkich funduszy emerytalnych na koniec 2020 roku wyniosły 44,9 mld USD, co stanowiło wzrost o 15,4 proc. w skali roku; wartość aktywów stanowiła 194,3 proc. PKB. Średnia stopa zwrotu funduszy emerytalnych w 2020 roku wyniosła 9 proc., natomiast w okresie ostatnich 10 lat 5,8 proc., co znacznie przekraczało stopę aktuarialnego odniesienia na poziomie 3,5 proc. Ze względu na silne zachęty finansowe do dłuższej pracy, a także etos pracy rzeczywisty wiek emerytalny w Islandii wynosi 68,5 lat. Podsumowanie Fenomenem systemu emerytalnego w Islandii jest połączenie dwóch elementów: bardzo niskich kosztów dla budżetu, a także rzeczywistej stopy zastąpienia wynoszącej około 100 proc. po uwzględnieniu emerytury z dwóch obowiązkowych filarów. Niskie wydatki państwa na pokrycie świadczeń emerytalnych wynikają z tego, że w Islandii oba filary obowiązkowej emerytury stanowią system naczyń połączonych. Obniżeniu kosztów i jednoczesnej wysokiej stopie zastąpienia sprzyjały w ostatnich latach wysokie stopy zwrotu osiągane przez fundusze emerytalne. A to oznacza, że jeżeli stopy zwrotu funduszy emerytalnych w przyszłości będą niższe, będzie to miało negatywny wpływ nie tylko na wysokość emerytury, ale również na wzrost kosztów budżetowych.

Najniższa emerytura wypłacana od 1 marca 2023 wzrosła do kwoty 1588,44 zł brutto. Nie oznacza to, że każdy kto osiągnie wiek emerytalny otrzyma taką emeryturę. Sprawdzamy, ile lat trzeba pracować, aby otrzymywać wysoką emeryturę i jakie zarobki zagwarantują nam wysokie świadczenie. ^{Nasi rodacy coraz częściej wybierają Islandię jako kierunek migracji zarobkowej. Ponad 38% obcokrajowców mieszkających na wyspie stanowią właśnie Polacy. Wielu z nich myśli o stałym pobycie na Islandii. Z tego artykułu dowiesz, się co zrobić, jeśli chcesz zostać w tym kraju na dłużej, jakie są zarobki i gdzie szukać pracy. Przyjrzymy się też bliżej temu, jak wygląda emerytura na Islandii. Sprawdź i przekonaj się do wyjazdu! Wyjazd na Islandię – pierwsze formalności Na wstępie warto podkreślić, że Islandia nie jest członkiem Unii Europejskiej. Mimo tego, obywatele UE mogą wjechać do Islandii bez załatwiania dodatkowych formalności (Islandia należy do strefy Schengen). Bez względu na to czy jest to wyjazd turystyczny czy zarobkowy. Jeśli zamierzasz spędzić na Islandii nie więcej, niż 3 miesiące nie musisz rejestrować, ani załatwiać pozwolenia na pobyt. Natomiast, jeżeli podejmujesz pracę na Islandii lub postanawiasz zostać dłużej – koniecznym będzie uzyskanie pozwolenia na pobyt. W tym celu zarejestruj się w Narodowym Rejestrze, zaopatrując się w następujące dokumenty: kopia/kserokopia paszportu lub dowodu osobistegoakt urodzeniazaświadczenie o stanie cywilnym (opcjonalnie)potwierdzenie ubezpieczenia zdrowotnegopotwierdzenie zatrudnienia (rodzaj i okres zatrudnienia, wysokość wynagrodzenia) Ważne! Wniosek można przesłać drogą mailową, jednak nieodłącznym elementem procedury wpisania się do Narodowego Rejestru Islandii będzie stawienie się osobiście w miejscu rejestracji i przedstawienie oryginału dokumentu podróży oraz aktu urodzenia/małżeństwa. Kennitala Niezbędnym do zamieszkania na Islandii będzie otrzymanie islandzkiego numeru ewidencyjnego Kennitala. Jest to 10-cyfrowy kod, który otrzymuje się na okres 6 miesięcy. Po upływie tego czasu, należy go przedłużyć. Kennitala służy do: umówienia wizyty u lekarza (później wypisania recepty)założenia konta w bankurozliczenia podatkówwykupienia ubezpieczenia zdrowotnegorejestracji samochoduwynajmu mieszkania Więcej informacji w naszym poprzednim artykule pt: Jak zamieszkać na Islandii? Jak przygotować się do emigracji? Gdzie szukać pracy na Islandii? Oto najpopularniejsze branże na Islandii: Gastronomia/hotelarstwoRybołówstwoRolnictwoBudownictwoPraca fizyczna Najwięcej ofert pracy można znaleźć w stolicy kraju – Reykjaviku. Jeżeli chodzi o język, to przy dłuższym pobycie zaleca się naukę języka islandzkiego. Pocieszające jest to, że zdecydowana większość obywateli Islandii zna język angielski, dlatego nie powinno być problemów z komunikowaniem Rekrutacje na Islandii zaczynają się ze sporym wyprzedzeniem. Jeżeli pracodawca planuje zatrudnić osobę od maja/czerwca, oferta pracy zostanie opublikowana już w styczniu/lutym. Zarobki na Islandii – Ile zarabia się na Islandii? Minimalne wynagrodzenie na Islandii wynosi 368 000 ISK brutto (ok. 12 000 PLN). Chociaż jak w wielu innych krajach europejskich, kwota ta może ulegać zmianie, w zależności od decyzji lokalnych związków zawodowych. Średnie zarobki na Islandii szacują się na poziomie ok. 410 000 – 470 000 ISK brutto (ok. 13 410 – 15 371 PLN). Co ciekawe, w Reykjaviku, średnie zarobki będą kilkakrotnie wyższe i wynoszą ok. 700 000 ISK brutto (ok. 22 890 PLN). Sprawdź średnie miesięczne zarobki na Islandii: Zawód/BranżaPrzykładowe miesięczne zarobki bruttoHydraulik630 000 ISK (ok. 20 600 PLN)Brukarz460 000 ISK ( 045 PLN)Mechanik732 000 ISK (ok. 23 940 PLN)Budowlaniec600 000 ISK (ok. 19 623 PLN)Praca w gastronomii/hotelarstwie472 000 ISK (ok. 15 438 PLN)Rolnictwo578 000 ISK (ok. 18 900 PLN)Rybołówstwo 490 000 ISK (ok. 16 025 PLN) Znajdź pracę na Islandii Emerytura na Islandii – niezbędne informacje Wiek emerytalny na Islandii wynosi 67 lat, natomiast już od 65 lat można pobierać niepełną emeryturę (obniżoną o 6% od kwoty, która zostanie wypłacona po ukończeniu 67 Istnieje też możliwość odroczenia momentu przejścia na emeryturę do 72 lat, wtedy emerytura podstawowa będzie wzrastać o 0,5% miesięcznie. System emerytalny opiera się na 2 filarach: Świadczenia finansowane z budżetu państwa (podatki)Składki odprowadzane przez pracodawcę (pracownika) Pierwszy filar dodatkowo dzieli się na: emeryturę podstawową (grunnhfeyrir)kwotę zależną od uzyskanych dochodów (tekjutrygging) Ważne! Oba filary są połączone ze sobą, czyli w przypadku wyższych zarobków, automatycznie zmniejsza się dofinansowanie od państwa. Podobne działania zarówno minimalizują ryzyko obciążenia budżetu państwa, jak i wyrównują średnią wysokość świadczeń emerytalnych. Natomiast, jeżeli osoba pobiera rentę na Islandii, nie ma obowiązku złożenia osobnego wniosku o przejściu na emeryturę. Co warto zobaczyć na Islandii? – Przewodnik Ile wynosi minimalna emerytura na Islandii? Jak już zostało wspomniane wyżej, emerytura na Islandii jest w dużym stopniu uzależniona od rocznych dochodów. Wysyłając wniosek emerytalny osoba jest zobowiązana do przedstawienia ryczałtu dochodów na przełomie ostatnich lat. Ale! Rozmiar świadczenia przy 40 letnim stażu musi wynosić co najmniej 56% ostatnich zarobków. W tym miejscu warto podkreślić, że na dochody (oprócz wynagrodzenia) składają się: dochody za wynajem nieruchomościodsetki ze środków na koncie bankowychpobranie dodatkowych świadczeń dochody kapitałowe Co więcej! Jeżeli osoba po przejściu na emeryturę jest w dalszym ciągu aktywna zawodowo, niezbędnym jest przedstawienie uzyskanych dochodów pod koniec każdego roku. Na podstawie uzyskanych dochodów proporcjonalnie wylicza się wysokość świadczenia emerytalnego na następny rok. W przypadku jakichkolwiek zmian w wynagrodzeniu, uzyskana różnica zostanie zwrócona na konto lub osoba dostanie wezwanie do zwrotu. Aby nie doszło do obniżenia świadczenia emerytalnego, roczne dochody z tytułu umów o pracy nie mogą przekraczać 1 200 000 ISK (ok. 40 000 PLN), natomiast pozostałe dochody powinny wynosić maksymalnie 300 000 ISK (10 000 PLN). W tym kalkulatorze można oszacować ile wyniesie świadczenie emerytalne na Islandii. Minimalna emerytura na Islandii wynosi 266 033 ISK (8900 PLN). Emerytura dla Polaków na Islandii Prawa emerytalnie nabywa się już po 3-letnim pobycie na Islandii. Natomiast, żeby faktycznie uzyskać świadczenia emerytalne, niezbędnym jest stały pobyt i praca na Islandii przez co najmniej 40 lat (ważne, żeby mieścić się w interwale wiekowym pomiędzy 16 a 67 rokiem życia).Jeżeli przysługuje Ci emerytura w Polsce oraz Islandii, świadczenia te mogą być łączone. Wystarczy złożyć wnioski w odpowiednich instytucjach w obu krajach. Najprawdopodobniej odbędzie się rekalkulacja i wypłaty będą realizowane w kraju aktualnego pobytu. Emerytura na Islandii – niezbędne dokumenty Wypełniony wniosek emerytalnyZaświadczenie o dochodachZaświadczenie od pracodawcy o zapłaconych składkach ubezpieczeniowychŚwiadectwo pracyEwentualnie zaświadczenia o pobieranie dodatkowych zasiłków socjalnych Wniosek emerytalny należy składać za pośrednictwem strony Pobyt na Islandii – przydatne linki Jeśli planujesz zamieszkać na Islandii, zajrzyj na: – Narodowy Rejestr, gdzie wyrabia się numer identyfikacyjny Kennitala – Urząd Podatkowy Islandii – kontakt z personelem medycznym – kontakt z lekarzem rodzinnym/zmiana przychodni – komunikacja miejska w Reyjkiaviku – Urząd Pracy – Zakład Ubezpieczeń Zdrowotnych na Islandii Powiązane wpisy: Praca i życie na Islandii – wywiad z Danielem – kierowcą śmieciarkiPraca bez znajomości języka – sprawdź listę krajów!Wysyłanie paczek z i do BelgiiIle zarabia spawacz? – Zarobki spawacza w Europie} Od 1 marca wysokość najniższej emerytury (pod warunkiem posiadania określonego stażu pracy), a także renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy i renty rodzinnej została podniesiona z 882,56 do 1000 zł. Wysokość renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy wzrosła z 676,75 do 750 zł, a renty socjalnej – z 741,35 do

Holandia i Dania, dwa kraje starzejącej się Europy, znalazły się na dwóch czołowych miejscach w tegorocznej edycji globalnego indeksu emerytalnego Melbourne Mercer. Oba te państwa uzyskały najwyższą ocenę A pod względem poziomu bezpieczeństwa finansowego zapewnianego na emeryturze. Australia, z oceną B +, zajęła trzecie miejsce. W pierwszej dziesiątce znalazły się jeszcze: Finlandia, Szwecja, Norwegia, Singapur, Nowa Zelandia, Kanada i Chile - wszystkie z oceną na poziomie B. Badanie Melbourne Mercer obejmuje 37 państw, które reprezentują prawie dwie trzecie światowej populacji. Analiza oparta jest na szeregu wskaźników umożliwiających ocenę tego, czy system emerytalny danego kraju prowadzi do lepszych wyników finansowych emerytów, czy jest trwały i bezpieczny oraz czy cieszy się zaufaniem społeczności. >>> Czytaj też: Byli esbecy, którzy przeszli do ZUS, mają się świetnie W Holandii, która w 2019 r. ponownie znalazła się na szczycie rankingu, większość pracowników korzysta z programów określonych świadczeń opartych na średnich zarobkach w całym okresie życia. Zarówno Wielka Brytania, jak i USA uzyskały ocenę C+, zajmując odpowiednio 14. i 16. miejsce. Zgodnie z raportem, oba te kraje mogą poprawić swoje wyniki, podnosząc minimalną emeryturę osobom o niskich dochodach. Jak działa system emerytalny w Polsce? W globalnym zestawieniu Polska zajęła 21. pozycję. W ogólnej punktacji nasz kraj został oceniony na 57,4 pkt, co klasyfikuje nas w grupie państw z oceną C. Według kryteriów indeksu oznacza to, że system emerytalny w Polsce ma kilka dobrych cech, ale ma też wiele niedociągnięć, które należy usunąć. Bez wprowadzenia korekt można kwestionować jego skuteczność i długoterminową stabilność. Właśnie to kryterium to najsłabszy punkt naszego systemu emerytalnego. W tej kategorii polski system został oceniony na 45,3 pkt, znacznie poniżej średniej dla wszystkich badanych państw. Według autorów raportu ogólną wartość indeksu dla polskiego systemu emerytalnego można zwiększyć poprzez: wprowadzenie automatycznej rejestracji w prywatnym systemie emerytalnym; podniesienie minimalnego poziomu wsparcia najbiedniejszych emerytów; podniesienie poziomu oszczędności gospodarstw domowych; zwiększenie poziomu uczestnictwa w rynku pracy osób w starszym wieku. Japonia, która starzeje się w zastraszającym tempie, zajęła w zestawieniu 31. miejsce i uzyskała ocenę D, która ujawnia „poważne słabości i / lub pominięcia, które należy rozwiązać”. Kluczowym zaleceniem było podniesienie wieku emerytalnego, ponieważ średnia długość życia Japończyków wciąż rośnie. >>> Czytaj też: Centralna Informacja Emerytalna pozwoli prześwietlić każdego ubezpieczonego Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL Kup licencję

5,9 mln emerytów będzie musiało odprowadzić podatek w 2023 r. W związku z podwyżką emerytur w lipcu, w tym roku opodatkowaniu podlegać będzie kolejne 87 tys. emerytów. Dzieje się tak dlatego, że przekroczą oni tzw. podstawową ulgę podatkową (Grundfreibetrag). W 2023 roku wynosi ona 10 908 euro rocznie.

W Polsce wiek emerytalny wynosi obecnie 65 lat dla mężczyzn i 60 lat dla kobiet. A jak to wygląda w innych krajach w Europie oraz w reszcie świata? I właściwie dlaczego wiek emerytalny jest stopniowo podnoszony? Spis treści: Dlaczego wiek emerytalny jest podwyższany? Wiek emerytalny w Unii Europejskiej Wiek emerytalny w innych krajach europejskich Wiek emerytalny na świecie Kontrowersje wokół podwyższania wieku emerytalnego Czy warto pracować dłużej? W Polsce już próbowano podnieść wiek emerytalny. Zakładała to reforma rządu Platformy Obywatelskiej i Polskiego Stronnictwa Ludowego. Zmiana oznaczała podwyższenie wieku emerytalnego do 67 lat zarówno dla mężczyzn, jak i kobiet. Nie spotkała się jednak z dobrą opinią społeczeństwa, zabrakło też odpowiedniej kampanii, która wyjaśniałyby, dlaczego zdecydowano się na taką zmianą. Kolejny rząd, czyli Prawa i Sprawiedliwości, wrócił do wcześniejszego rozwiązania (65/60). Dlaczego wiek emerytalny jest podwyższany? Podwyższanie wieku emerytalnego jest niejako koniecznością wynikającą ze zmian cywilizacyjnych i społecznych. Przede wszystkim chodzi o to, że społeczeństwo się starzeje, a do tego żyjemy statystycznie coraz dłużej. W rezultacie więcej osób pobiera emeryturę, a mniej wpłaca składki emerytalne. Tu też warto wyjaśnić, że pieniądze, które idą z naszych pensji na rzeczone składki, nie są tak naprawdę gromadzone na naszą przyszłą emeryturę, lecz na bieżąco wydawane. Dlatego lata później, gdy na rynku pracy będzie znacznie mniej osób niż obecnie, może być problem z utrzymaniem systemu emerytalnego. Mówiąc wprost, zabraknie pieniędzy na wypłatę emerytur. Stąd właśnie pomysł, by podnieść wiek emerytalny - w efekcie więcej osób by pracowało, a mniej pobierało emerytury. Pozwoliłoby to utrzymać wydajność systemu emerytalnego. Nie jest to oczywiście zmiana przyjemna, bo oznacza dłuższe czekanie na zasłużoną emeryturę. Niemniej jak dotąd nie znaleziono lepszego rozwiązania, by uratować ubezpieczenia społeczne oraz emerytury w krajach, w których społeczeństwo się starzeje - a dotyczy to również Polski. W parze z podnoszeniem wieku emerytalnego starano się wprowadzić tzw. reformę sześciolatków. Wcześniejsze pójście do szkoły (o rok) również przekładałoby się na większą liczbę osób aktywnych zawodowo, które odprowadzałaby składki emerytalne. Z tej reformy - wzbudzającej kontrowersje (oznaczającej "krótsze dzieciństwo") - także wycofał się rząd PiS. Wiek emerytalny w Unii Europejskiej Wiek emerytalny kobiet w Polsce wynosi 60 lat i jest to najniższa wartość w Unii Europejskiej (taka sama obowiązuje w Austrii oraz Rumunii). Średnia europejska dla kobiet to 63 lata i 9 miesięcy. W przypadku emerytur dla mężczyzn tylko na Słowacji wiek emerytalny jest niższy niż w Polsce (62 lata), a tyle samo wynosi (lub będzie wynosić po zaplanowanych reformach) w Austrii, Bułgarii, na Cyprze, w Finlandii, na Litwie, w Luksemburgu, na Łotwie, Malcie, w Słowenii, Szwecji i na Węgrzech. Kto zaś pracuje najdłużej? Rekordzistami są mieszkańcy Wielkiej Brytanii i Irlandii, gdzie wiek emerytalny dla obydwu płci wynosi aż 68 lat. Do 67. roku pracują (albo będą, zgodnie z reformami) zaś obywatele obu płci: Belgii, Chorwacji, Danii, Francji, Grecji, Hiszpanii, Holandii i Niemiec. W tym ostatnim kraju rozważa się nawet podwyższenie wieku emerytalnego do… 71 lat. A w których państwach Unii Europejskiej pracuje się do 66. roku życia? Mianowicie w Portugalii i we Włoszech. Wiek emerytalny w innych krajach europejskich Bardzo często to kraje wysoko rozwinięte najszybciej podnoszą wiek emerytalny. Dzieje się tak dlatego, że to właśnie w nich obywatele żyją najdłużej, a jednocześnie społeczeństwo się starzeje. Widać to dobrze na przykładzie krajów europejskich, które nie należą do UE. W przypadku bogatej Norwegii i Islandii zarówno dla mężczyzn, jak i kobiet wiek emerytalny wynosi po 67 lat. W Mołdawii, a więc jednym z najbiedniejszych krajów Europy, mężczyźni pracują do 62. roku życia, kobiety zaś do 57. Na Ukrainie jest to odpowiednio 62 lata i 60 lat, a Białorusi - 63 i 58. Co ciekawe, zarówno w niezbyt zamożnej Bośni i Hercegowinie, jak i bardzo bogatej Szwajcarii (europejskiej rekordzistce, jeśli chodzi o oczekiwaną długość życia!) wiek emerytalny wynosi po 65 lat dla obydwu płci. Wiek emerytalny na świecie W krajach pozaeuropejskich można wskazać na tę samą tendencję co w Europie - w zamożniejszych podnosi się stale wiek emerytalny. Dość dużo wynosi on w Stanach Zjednoczonych, bo aż 68 lat dla mężczyzn i 67 lat dla kobiet. Obywatele Kanady obu płci pracują do 67. roku, podobnie jest w Australii (zaplanowana reforma). W Japonii - kraju, gdzie statystycznie żyje się najdłużej na świecie - reforma przewiduje podwyższenie wieku emerytalnego do 68 lat. Sporą ciekawostkę stanowi Libia, gdzie wiek emerytalny dla obydwu płci wynosi aż 70 lat! A zdecydowanie nie jest to kraj z grupy najbardziej rozwiniętych. Kontrowersje wokół podwyższania wieku emerytalnego Z jednej strony trudno uniknąć podwyższenia wieku emerytalnego, z drugiej zaś - przymus dłuższej pracy np. dla wcześniejszego pokolenia może się wydawać bardzo niesprawiedliwy. Dlatego tak trudno przekonać społeczeństwo, by zaakceptowało takie reformy. Duża w tym rola edukacji, a przede wszystkim polityków, którzy przeprowadzają reformę. To oni - także we własnym interesie (by nie stracić poparcia) - powinni właściwie uzasadnić sens zmian, tak by każdy mógł to zrozumieć i świadomie się wypowiedzieć. Inna sprawa, że nie można wieku emerytalnego podnosić "po prostu". W niektórych zawodach bowiem trudno pracować chociażby w wieku 65-67 lat. By dłuższa aktywność zawodowa nie oznaczała wypchnięciu z rynku pracy osób 60+, należy przygotować odpowiedni system wsparcia zawodowego, pozwalający na łatwe przekwalifikowanie się - w razie potrzeby. Duża też w tym rola ustawodawcy, by zapewnił obywatelom godną pracę do emerytury, jeśli decyduje się ją odsunąć w czasie. Czy warto pracować dłużej? Nie ma jednej odpowiedzi na to pytanie, ponieważ wiele zależy od rodzaju pracy i stylu życia. W przypadku trudniejszych zawodów, w których praca obciąża zdrowie, na pewno dłuższe oczekiwanie na emeryturę miałoby gorsze skutki. Jednak są też atuty dłuższej pracy, która może nawet wydłużać życie. Zwłaszcza praca umysłowa pozwala zachować aktywność mentalną, sprzyja dalszej socjalizacji (pracujemy wśród ludzi), pobudza do działania. Praca z ludźmi ma spore znaczenie, ponieważ wiele osób po przejściu na emeryturę popada w izolację, samotność, a to często prowadzi nawet do depresji. Z wykształcenia polonista i amerykanista, z zawodu – bardziej ten pierwszy. Od ponad dekady zajmuje się pracą nad tekstami: pisaniem, redagowaniem, okazjonalnie korektą. Specjalizuje się przede wszystkim w tematyce home & living, ale pisze też o kulturze, sztuce, modzie, zdrowiu, turystyce i wszystkim, co akurat zwróci uwagę oraz zaciekawi. Prywatnie fan seriali z fabułą oderwaną od rzeczywistości oraz – w miarę możliwości czasowych i innych – podróżnik.

Najwyższą emeryturę – 10 tys. zł – dostaje mężczyzna, który udokumentował prawie 50 lat pracy w szkolnictwie wyższym. Lublin. Najniższa wypłacana emerytura wynosi 7,27 zł. Najwyższą, aż 20 890 zł 41 gr, dostaje mężczyzna, który zgłosił się po emeryturę dopiero po 80. roku życia i miał ponad 60 lat stażu pracy.

W trwającym od środy spotkaniu Northern Future Forum w Sztokholmie uczestniczyli premierzy z państw nordyckich, bałtyckich oraz Wielkiej Brytanii. - Niektóre kraje są bardziej zaawansowane w wydłużaniu aktywności zawodowej, na przykład w Islandii pracuje 50 proc. osób w wieku 65-69 lat - powiedział podczas spotkania premier Szwecji Fredrik Reinfeldt. »"S" chce referendum ws. wieku emerytalnego Powtórzył zaprezentowaną we wtorek w szwedzkich mediach opinię, że Szwedzi powinni przechodzić na emeryturę dopiero w wieku 75 lat. Dziś jego rodacy przestają pracować przeciętnie w wieku 65 lat lub wcześniej. W Norwegii w wyniku reformy zlikwidowano wiek emerytalny, który wynosił 67 lat. - Dziś nie mamy oficjalnego wieku emerytalnego. Ci, którzy decydują się wcześniej pobierać świadczenia (od 62. roku życia), przez wiele lat będą otrzymywać niską emeryturę. Czekając do 70. lub 75. roku można zapracować na solidną emeryturę - powiedział premier Norwegii Jens Stoltenberg. Na skutek sprzeciwu związków zawodowych zasada ta nie ma zastosowania w sektorze publicznym, gdzie - jak mówił Stoltenberg - "wiek emerytalny jest bardziej określony". Podobny system, dający wyższe świadczenie osobom przechodzącym na emeryturę w późniejszym wieku, ma Islandia. Islandzcy seniorzy żyją jednak krócej niż w innych krajach. Mężczyźni pobierają świadczenia średnio przez 16 lat, a kobiety - 19. Dla porównania Szwedzi są emerytami przez odpowiednio 21 oraz 18 lat. Pomimo poważnego tematu debaty podczas konferencji prasowej premierzy dziewięciu państw żartowali z dziennikarzami. Na pytanie, do jakiego wieku chcieliby pracować, odpowiadali, że najdłużej jak będzie to możliwe. Premier Islandii Johanna Sigurdardottir powiedziała, że choć ma już 70 lat, nie zamierza jeszcze iść na emeryturę. Premier Litwy Andrius Kubilius oświadczył, że "będzie musiał to skonsultować z żoną". Northern Future Forum było jedynie okazją do wymiany poglądów i nie zakończyło się konkretnymi ustaleniami. Szwedzka popołudniówka "Aftonbladet" skrytykowała wysokie koszty organizacji spotkania, szacowane na blisko 3 mln koron. Szwedzkie lewicowe organizacje młodzieżowe zorganizowały w Sztokholmie demonstrację przeciwko idei "zmuszania ludzi do dłuższej aktywności zawodowej". »Skutki „śmierci” Świętego Mikołaja „pap/mm”